Ginące rzemiosła – mistrzowie igły i nici
Krawiec - strażnik formy
Krawiec od wieków był specjalistą od ludzkiej sylwetki: mierzył, kroił, dopasowywał i ręcznie wykańczał ubrania, które miały służyć latami. Dziś pracuje częściej w niszowych pracowniach, przy kostiumach, rekonstrukcjach i przeróbkach, ale zasada pozostała ta sama – dobry strój zaczyna się od precyzyjnej miary i mądrego kroju.
Krawiec w historii – cechy, hierarchia, ubiór
Pierwsze wzmianki o krawcach w Polsce pojawiają się już w XIII wieku, gdy w miastach powstają cechy pilnujące jakości pracy i drogi awansu: od terminatora, przez czeladnika, po mistrza. Krawiec szyje bieliznę, suknie, kaftany, żupany, stroje liturgiczne i reprezentacyjne, osobno rozwija się krawiectwo męskie „płócienne” i damskie „jedwabne”. Obsługuje dwory, bractwa, mieszczan i wsie, współpracując z tkaczami, sukiennikami i farbiarzami. Jest nie tylko rzemieślnikiem, ale także projektantem konstrukcji ubioru i strażnikiem obyczaju – jego praca pokazuje status i rolę właściciela.
Narzędzia, techniki i krawiec współczesny
Podstawą pracy są miary, szablony, nożyce, igły, szpilki, kreda, manekin, żelazko i naparstek „otwarty”, którym pcha się igłę bokiem palca. Krawiec dobiera len, wełnę, jedwab czy sukno do funkcji stroju, planuje rozkrój wąskich belek tkanin, korzysta z klinów i wstawek, szyje wytrzymałymi ściegami ręcznymi, a szwy prasuje, modelując formę ubrania. Mimo rozwoju konfekcji zawód przetrwał w pracowniach na miarę, przy przeróbkach, w teatrze, filmie i rekonstrukcjach historycznych, gdzie krawiec nadal łączy technikę, estetykę i opowieść o dawnym świecie zapisanym w tkaninie.